Allemaal mensen

De Filipijnen zijn een land met vele tegenstellingen en vooral ook vele mensen er in. Vrolijke verlegen mensen en een enkel opdringerig typje. Maar niets in vergelijking met sommige andere landen. Ze zijn zeer beleefd en zullen niet snel toegeven dat ze iets niet weten. Ga er dus, als je bijvoorbeeld de weg vraagt, niet van uit dat ze je de waarheid vertellen. Hier volgen een paar portretten van mensen die we tot zover in dit land zijn tegen gekomen.

De partychinees in Boracay

We wisten voor we het vliegtuig in stapten al dat deze vlucht vooral bedoeld was voor Maleisiers die wilden feesten op Boracay, een eilandje dat nog het meest weg heeft van een soort chersonisos, maar dan met half in elkaar stortende hotels met kapotte airco. We wisten toen we er voor het eerst van hoorden al meteen dat we daar niet heen wilden maar toen kwamen we er per ongeluk toch. (Omdat we dachten dat er daar een boot naar Tablas vertrok. Daarover later meer.) Het hotel waar wij terecht kwamen was niet duur maar zeker niet goedkoop. Ik denk dat je voor dezelfde prijs meer hygiene en privacy in Nederland kan krijgen, en dat geldt voor veel hier in de Filipijnen. Voor de spotgoedkope feestvakantie moet je ergens anders zijn.

Maar voor feesten zit je in Boracay duidelijk goed. Het eiland heeft behoorlijk wat strand waar je continu wordt aangeklampt. Want misschien wil je wel een selfie-stick, armbandje, selfie-stick, zonneklep of een selfie-stick kopen? Maar als je wat van de boulevard afdwaalt richting de zee heb je opeens nergens meer last van. Dan zie je ook dat Boracay ooit een prachtig eiland geweest moet zijn. Nu is het helaas totaal verpest door de op elkaar geperste strandtentjes en kraampjes. Niet zo massaal hoog als we in sommige populaire westerse bestemmingen gewend zijn, maar een beetje pauper is het wel allemaal.

De westerling komt hier trouwens ook wel hoor. Je hoort er alle talen. Je ziet er alle culturen. Wat dat betreft is het wel lullig om in de titel van dit stukje een party-Chinees op te voeren want ze zijn weliswaar in de meerderheid maar het is nog helemaal niet gezegd dat de arme persoon die we die ochtend een uur lang hebben horen kotsen een Chinees was. Het maakt ook niet uit. We hadden toch al besloten te vertrekken.

De gedesorienteerde reiziger en de zijspan-mannetjes

Tablas zijn leuke trommeltjes, het is ook de naam van een Filipijns eiland en we zijn er nooit terecht gekomen. Dat zit zo: wij reizen zonder plan en de boottijden zijn hier niet altijd even duidelijk. Bovendien vertrok de boot niet uit Boracay maar uit het naburige Caticlan.

Maar eerst even een tip voor de onervaren reiziger: probeer er nooit gedesorienteerd uit te zien. Dat is niet altijd gemakkelijk. Je komt vaak in situaties waar je nog nooit eerder terecht ben gekomen op plaatsen waarvan je geen idee hebt hoe je je moet gedragen. Voor iemand die zoals ik er in het normale dagelijks leven al behoorlijk gedesorienteerd uit ziet is het dan een hele opgave om de toestroom aan “mannetjes” (en een enkel vrouwtje) tot staan te brengen. Je hebt allerlei soorten mannetjes maar degene die je in de Filipijnen het meest zal tegenkomen is het zijspan-mannetje. Ze willen je overal heenbrengen voor een habbekrats. Het stikt er van. En jij stikt er ook van want ze zorgen voor een hoop opwaaiend stof en veel benzinedamp. Als je weet waar je heen moet zijn ze geweldig. Want ze zijn altijd in de buurt. Als je, zoals bij ons vaak het geval is, daar nog niet helemaal uit bent dan is het zaak om het op een lopen te zetten want ze laten je niet met rust. Ze willen een bestemming van je horen en als je die niet hebt willen ze je daar heel hulpvaardig wel mee helpen. “Beach?” “Mountian?” Een momentje van contemplatie zit er niet in.

Enfin. zijspan en bootmannetjes brachten ons naar Caticlan. Er ging daar geen boot meer naar Tablas. Maar nog wel naar Mindoro. Na een vluchtig raadplegen van de reisgids besloten we dat het daar ook best leuk kon zijn dus toen zijn we maar op die boot gesprongen.

Het was een grote veerboot. Waarschijnlijk ergens in het westen afgekeurd voor publieksvaart. Overal roest en gaten. Een of andere humorist had een mooie rij aan duikbootfilms na elkaar op gezet. We kwamen er al snel achter dat deze reis meer dan 6 uur zou duren dus zijn we maar naar zinkende onderzeeers gaan kijken. Voorin de boot kon je het beeld zien maar niets horen. Achterin de boot zag je niets maar hoorde je het geluid. Gelukkig was de samensteller van de filmvoorstellingen zo attent geweest ondertitels te downloaden.

We meerden pas laat aan in Roxas en dat is geen plaats om lang te blijven tenzij je gek bent op karaoke met de locals. Vanaf de plek waar wij sliepen kon je duidelijk horen dat ze daar geen bijzonder talent voor hebben.

Wordt vervolgd. En die foto’s houden jullie ook nog even te goed.

Een gedachte over “Allemaal mensen

  1. Haha, het is net een soort ezeltje prik. Jullie stappen gewoon ergens in of op en ziet wel waar jullie uitkomen. Dat is wel de meest verrassende manier om te reizen. Maar jullie maken een hoop mee, leuk om te lezen. Veel plezier nog!
    Aafke

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.