Pennenvruchten #18


Beste Leerlingen,

Ik vind het leuk om eens iets te zeggen tegen jullie, eindexamenklas van 2022. Zelf weet ik nog maar weinig van mijn eindexamen of mijn tijd op de middelbare school. Wel weet ik nog dat ik, in 1997 toen ik 16 jaar oud was, eindelijk mijn collectie messen en andere door de conrector afgepakte spullen eindelijk terug kreeg op mijn afscheidsavond.

Maar ik weet zeker dat deze school van jullie ook iets heeft afgepakt en dat jullie dat niet vanzelf terug krijgen. Nu jullie afscheid gaan nemen hier, wil ik jullie op het hart drukken terug te pakken wat deze school van jullie afgenomen heeft.

Weten jullie nog hoe je vroeger als jong kind heel geïnteresseerd waren om te leren? Dat jullie graag naar buiten gingen om te ruiken aan de struiken en bloemen?. Dat jullie aan je ouders vroegen hoe elke vogel heette die je op je pad tegenkwam en dat je alles wilde weten. Waar is dat kind gebleven?

Morgen begint je echte leven, en zoals het is met echte levens kun je kiezen wat je doet met de vaardigheden die je hebt aangeleerd. Kies daarbij niet altijd voor de makkelijkste weg, het is het waard om eigenwijs en koppig te zijn. Knoop dit in je oren want het is een les die je hele leven meegaat.

Hou vast aan je eigen creativiteit en je eigen karakter. Dit gaat je soms in problemen brengen, als je snel wilt slagen in het leven. Want het leven beloont volgzame mensen, mensen die geen kleur hebben en daardoor makkelijk overal in glijden. Maar vergeet niet dat deze mensen iets heel belangrijks hebben opgegeven. Het kind in zichzelf en de verschilligheid. Zijn nemen het leven en zichzelf serieus en worden snel oud.

Jullie zijn nu bijna volwassenen. Maar vergeet niet dat je ooit kind was, dat je ooit verbaasd en verwondert door het leven liep. Als je dit verliest, als alles oud en kleurloos is geworden, dan ben je rijp voor je pensioen. Zelfs als je nog maar 40 jaar oud bent. Het is belangrijk dus soms juist niet te doen wat andere mensen van je verwachten.  Dit heeft niemand je op school willen leren en dit gaat ook nooit iemand je willen leren.

Dit moet je zelf doen, met de geliefden die om je heen staan. Die waarschijnlijk ook nu achter je staan. Kijk ze eens diep in de ogen aan en geef ze een knuffel. Want scholen komen en gaan en carrières ook maar die mensen om je heen die blijven. Vergeet dat nooit in je verdere leven. Dan hoef je school niet te missen, en je klasgenoten niet en ga je een gouden toekomst tegemoet.

Auteur: Jeroen T.J. Besseling


Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.