Pennevruchten #34

Opdracht van Januari 2026, was een verhaalte te maken aan de hand van enkele voorafbepaalde steekwoorden en/of situaties.

Gonnie Bakker Luiken: “Op de maanverlichte nacht vol dansende ijdele spookjes”
Ik heb gekozen voor deze woorden:
* maanverlichte nacht
* dansen
* ijdel
* spook

De dag schuift langzaam voorbij, ik zit aan zee en kijk naar de lucht en de zon.
De zon verkleurd langzaam naar een oranjerode gloed.
Je ziet deze zakken en glijdt als het ware de zee in, wat een prachtige kleur op het water achterlaat.
De zee is kalm waardoor de kleur nog intensiever lijkt en stukje bij beetje wordt de zon klein
Ach nog net een laatste streepje en weg, de kleur lijkt nu wel purper in de lucht, diep rozerode paars.
Mijn gedachten lijken te mijmeren in het niets gedachteloos ademloos zo mooi.
Nacht kondigt zich aan eerst lijkt het zo donker maar dan komt de maan te voorschijn.
Hij lijkt zo helder en straalt zijn gloed op het zeewater, de zee is rustig kabbelend.
Met al zijn elementen, in zijn nopjes.

Ik aanschouw de kabbelende golfjes en de speling van de kleur van de maan op het water.
Het lijkt wel of de maan lonkt naar iets, maar wat hij lijkt te roepen kom maar hierheen.
Er schuiven wat schimmen rond op het strand die eruit zien als wazige spookjes.
Ze dansen schrijdend richting de zee net zo kabbelend als het water.
Het licht op zee trekt de dansende spookjes naar het licht toe.
Ze bekijken zichzelf in de spiegel van het water want ze zijn heel erg ijdel.
Met hun lichte doorzichtige gewaden dansen ze over de rustige zee.
Ze gaan al schrijdend voorzichtig richting de maan, die blijft lonken.
Hij lijkt te beheersen wat de spookjes doen.

Langzaam komen ze dichter bij het licht van de maan. Het pad van licht gaan ze af.
Dan schrijden zich op de maan al dansend zo voorzichtig stapje voor stapje, bijna breekbaar.
De maan laat de dansende spookjes over zijn oppervlakte dansen alsof zij aan het masseren zijn.
Zo lief en zacht dansen de spookjes, heel voorzichtig, teder ook.
Er lijkt geen einde te komen aan die dansende spookjes en zo ijdel ook.
De volle maan glimlacht de spookjes toe en is zo dankbaar.
De maanverlichte nacht schijnt nog steeds over de zee.
Langzaam komt er vanuit het licht al dansend de spookjes over de zee weer naar aarde terug.
Kabbelende zee rustig met het licht van de nachtelijke maan beschenen.
Schrijden de spookjes richting het land de maan lijkt in vervoering van zoveel schoons.
Dat het met een lieve knipoog nog meer lijkt te stralen naar de zee en de ijdele dansende spookjes.
Om dit fenomeen te aanschouwen moet het volle maan zijn.
De maanverlichte nacht met z’n ijdele dansende spookjes.
Vol verwondering kijk ik het schouwspel aan, zonder dat ze door hebben dat ik er zit te genieten.
Laat de maanverlichte nacht tot je verbeelding spreken .
Ga kijken bij volle maan en laat je fantasie in vrijheid gaan.
Want ik heb ervaren dat je mag geloven in sprookjes.

Tekeningen & schrijver: Gonnie Bakker Luiken

_______________________________________________________________________________________

Jeroen van Luiken-Bakker:
Ik koos voor de woorden:
* Vast zitten in een lift
* Piloot
* Schokkend nieuws
*Secretaresse

Onderweg naar zijn werk bleef de piloot in een lift vastzitten. De lift weigerde om welke kant dan ook op te gaan. Goedgelovig als hij was bad hij een schietgebedje maar dat bleek geen enkel effect te hebben, de lift bleef waar het was. Toen probeerde hij zijn baas te bellen om door te geven dat hij niet op tijd zou zijn. Hij kreeg de secretaresse aan de telefoon die naast hem in de lift bleek te staan. Niet dat hem dat was opgevallen, hij had haar compleet genegeerd tot nu toe. Daarop vertelde zij hem het schokkende nieuws, de lift bleef nog even wachten op wat andere zielen die ook zouden instappen op de rit naar boven…
Dat viel hem vreemd in de oren, “naar boven…?, ik zou toch naar benden moeten…?”
“Dat mag ook…” zei ze, “maar dat is dan volkomen uit eigen beweging, ik denk niet dat ze beneden iemand zullen weigeren.”
“Waarom zou ik naar boven willen?” vroeg de piloot
“Nou, vele die beneden zijn zouden niets liever willen dan naar boven gaan, maar de keus is natuurlijk geheel aan u, ik bedoel daar ga ik niet over…” antwoordde de secretaresse.